هدیه ی مهربان ترین

با یک صدای غیر منتظره از خواب می پرم. گیج و خواب آلود برمی گردم سمت محمد حسین. صداشو می شنوم اما تصویر هنوز تاره. وقتی می تونم ببینمش، تو خواب و بیداری لباشو غنچه کرده آورده جلو، داره تند تند بوس می کنه هوا رو!

اسباب بازی های محمد حسین در این دوران: دستکش ظرفشویی مژه های من دسته کلید و سوئیچ کفش های بزرگتر از پاش  قوطی روغن سرخ کردنی  

صبح زود پا شدیم تا سیدعلی رو روز اول مهری برسونیم مدرسه. زود راه افتادیم تا به ترافیک نخوریم و قاعدتا محمد حسین هم در پروسه لباس پوشیدن بیدار شد. وقتی برگشتیم، اومدم محمد حسین رو بخوابونم. وقتی شیر خوردنش تموم شد، سرشو گذاشت رو بالش کناری که بخوابه. اینقدر ناز و جیگر بود که یهو عشقم قلنبه شد و پریدم ماچ بارونش کردم. محمدحسین که واقعا می خواست بخوابه با اون لحن جالبش گفت: «ماما!» بعد انگشت سبابشو گذاشت رو دندوناش و گفت:« تیسسس!» ( یعنی هیس!)

امروز سید علی رفت کلاس دوم. پسرم دیگه واقعا داره بزرگ می شه! امروز اولین نفر رسیدیم مدرسه. تا وقتی در رو باز کنند و بچه ها رو راه بدهند وایسادم. حال و هوای مهر و اول مدرسه ها کوچه ی محبت ( واقعا اسم کوچه ی مدرسه شونه. تشبیه و استعاره اینا نبودا!) رو پر کرده بود. سید علی خیلی خوشحال بود و تو راه شعر می خوند. هر کدوم از آقاهاشون هم که میومدن براش شعر می خوندن. واقعا هیچی مثل دوران مدرسه نمی شه. ( احتمالا همین تفکر باعث شده هنوزم مدرسه رو ول نکنم!) خدای مهربون! لطفا در همه حال مراقب پسرم که حالا کلاس دومیه باش و یه چند تا از فرشته های خوبتو بفرست تا هواشو داشته باشن. ممنونم!  

چی شد؟ این جمله که کاربرد و البته طرفداران زیادی دارد در مواقع زیر توسط محمدحسین به کار برده می شود: - خاموش یا عوض شدن کانال تلویزیون - شنیدن صدای بوق بلند ماشین بغلی - قار و قور کردن شکم مامان وقتی محمد حسین دارد شیر می خورد. - تمام شدن آواز یکی از اقوام به مناسبت تولد سارا جوووونم - آمدن صدای قهوه خردکن در کافی شاپ  - وقتی من طبق معمول با در، دیوار یا یکی از اثاث منزل برخورد می کنم و آهم بلند می شود. - و ...

محمدحسین بالای شیطان کوه   سیدعلی پس از تله کابین سواری، توی آلاچیق، روی شیطان کوه پسرا کنار دریا، کیاشهر سیدعلی در کوه بالای هتل در حال کندن ( عشق کندنه مثل پسرعمه زا!) محمدحسین کنار سد منجیل در صورت یافتن قدری وقت، در مورد سفر خواهم نوشت. انشاءالله!   ...

داریم توی روستای حسن جون طالقان راه می ریم. من: محمد حسین! پیشی! محمدحسین: جوجو! من: الاغ! محمدحسین: جوجو! من: هاپو! هاپ هاپ! محمدحسین: جوجو! من: مورچه! محمدحسین: جوجو! من: ببعی! محمدحسین: جوجو! من: ....... محمد حسین سایه ی خودشو رو زمین کشف کرده، نشسته رو پاش، با دستش سایه اش رو نشون می ده: جوجو! جوجو!