هدیه ی مهربان ترین

اگر توانستید در عرض 2 ثانیه محمد حسین را پیدا کنید. ...

تا حالا بیشترین مدتی که از مامانم دور بوده ام، سفر های یک ماهه حج واجب بوده. حالا که نمی دونم مامان برای چند ماه قراره نباشه، گیجم، کلافه ام،ناراحتم. دیروز سید علی کلی گریه کرد. حتی محمد حسین هم فهمیده بود انگار که قراره چند ماه مامی رو نبینه. از بغل مامانم پائین نمی آمد و اگر یه لحظه جداش می کردیم میزد زیر گریه. تا فرودگاه هم با مامان آمد. من مامانمو می خواااااام!

وقتی لب تابو باز می کنم چشم های براق سارا رو می بینم که زل زدن بهم. نمی دونم. حتما موقع دیدن عکس ها اتفاقی شده background. چرا اتفاق ها هم می خواهند من را دلتنگ تر کنند؟ کاش مدام این جمله توی سرم وول نمی خورد:  در بهترین حالت، من سالی یک بار سارا را خواهم دید. خدایا! یعنی روزهای بعد و بعدتر حالم بهتر می شه؟ ...

دلتنگ می شوم وقتی        از پیچ خیابان می گذرم                                     و چراغ خانه ی تو خاموش است وقتی          تو این جا نیستی.  

دیروز همه ی آهنگ ها غم انگیز بود و هیچ کس فاصله ی یک سال را نمی فهمید کسی نمی دانست                                  اشک ها در کاسه ی چشمانم                                                         &nbs...

دارم سیب زمینی رو نگینی خرد می کنم. البته از حفظ! چون محمد حسین گوشمو می کشه. لپمو می کَنه. چشمامو فشار میده. از گردنم آویزون می شه. از پام می ره بالا و آخر سر می ره رو مبل و از اون جا می پره رو سرم. تازه این وسط سیدعلی نظرمو در مورد حماقت های «کایوت» (همون گرگ میگ میگ) می پرسه!

امروز هوا عجیب بوی جا میزهای نیمکت های دبستانم رو می داد. بوی سرود همشاگردی سلام. بوی نارنگی های ریز سبز.